Henryk Umiński

Kapitan piechoty, syn Edmunda i Marii z domu Stelęgowskiej, urodził się 8 maja 1896 roku w Chełmie. W czasie I wojny światowej od sierpnia 1915 roku w armii rosyjskiej. Żołnierz I Korpusu Wschodniego w Rosji od 1917 roku. Służbę w Wojsku Polskim rozpoczął w 1919 roku – początkowo w Składnicy Materiałów Intendentury, następnie w 6. Pułku Piechoty Legionów. Zweryfikowany jako porucznik piechoty z dniem 1 czerwca 1919 roku, kształcił się w Oficerskiej Szkole Topografów (1923). Po wojnie służył nadal w 6. Pułku Piechoty Legionów, potem w Dowództwie Okręgu Korpusu III, a od 1927 roku w 61. Pułku Piechoty jako dowódca kompanii. Awansowany na kapitana piechoty 1 lipca 1925 roku. W 1935 roku w Szkole Podchorążych Piechoty, a następnie kierownik referatu w Dowództwie Okręgu Korpusu VII. W 1939 roku w Ośrodku Zapasowym 14. Dywizji Piechoty. We wrześniu brał udział w walkach na Lubelszczyźnie, podczas których został ciężko ranny. Dostał się do niewoli sowieckiej.
Odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

Żonaty z Marią Ludwiką Madalińską, miał dwóch synów: Janusza Kazimierza (1932) i Włodzimierza Wacława (1938).

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Henryk Umiński został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Jego pamięci poświęcono tablicę w katedrze polowej WP w Warszawie.