Porucznik rezerwy, syn Jana i Marty z domu Matuszkiewicz, urodził się 24 sierpnia 1895 roku w Dzielicach w powiecie koźmińskim. W 1915 roku został wcielony do armii niemieckiej, w której walczył do października 1918 roku na froncie serbskim i macedońskim. W listopadzie 1918 roku wstąpił do polskich oddziałów militarnych. Po wybuchu powstania wielkopolskiego od 24 grudnia 1918 roku w Straży Ludowej w Koźminie. Stworzył pierwszy powstańczy Batalion Koźmiński. Walczył pod Rawiczem, Jutrosinem i Zdunami. W marcu 1920 roku został pracownikiem Urzędu Rent Wojskowych w Poznaniu. W 1921 roku zgłosił się do udziału w III powstaniu śląskim i powierzono mu funkcje przy Naczelnym Komitecie Wojsk Powstańczych. Po zakończeniu powstania pracował w referacie opieki i zaopatrzenia powstańców śląskich przy Naczelnej Radzie Ludowej na Górnym Śląsku. W lipcu 1922 roku został przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 57. Pułku Piechoty. Zmobilizowany w kampanii wrześniowej 1939 roku w stopniu porucznika rezerwy sądowniczej. Wraz z niedobitkami armii „Poznań” wydostał się z okrążenia pod Kutnem i 17 września pod Tarnopolem dostał się do niewoli sowieckiej.
Odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości i Śląską Wstęgą Waleczności.
Uczęszczał do prywatnego gimnazjum w Krotoszynie i był członkiem Towarzystwa Tomasza Zana. W 1913 roku relegowany z powodu przynależności do tej organizacji, wyjechał do Wrocławia i tam w Gimnazjum św. Ducha w 1915 roku zdał maturę. Kontynuował naukę na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu w Münster. Po przeniesieniu do rezerwy, w 1923 roku rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego. Po ich ukończeniu, w 1927 roku zdał egzamin sędziowski i otrzymał posadę asesora w Sądzie Grodzkim w Ostrowie Wielkopolskim. Od 1932 roku prowadził kancelarię adwokacką w Poznaniu. Aktywnie działał w ramach Akcji Katolickiej na terenie archidiecezji poznańskiej.
Żonaty z Janiną z domu Stachowską, miał pięcioro dzieci, czterech synów: Jana (1928, brał udział w Powstaniu Warszawskim), Włodzimierza, Bogdana (1933) i Andrzeja (po sześciu tygodniach zmarł) oraz córkę Marię (1937).
Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 017/2 z 5 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 9-11 kwietnia 1940 roku.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Bronisław Tetzlaff został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniony na Krzyżu Katyńskim w Krotoszynie (1991).
Literatura:
Katyń, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego [1]
Powstańcy wielkopolscy w grobach katyńskich [15]
Powstańcy Wielkopolscy w mogiłach katyńskich [16]
Żołnierska droga przez Mękę. Wielkopolanie w obozach sowieckich [17]
Postanowienie nr 112-48-07 Prezydenta RP z dnia 5 października 2007 r. [19]
Pisane miłością. Losy wdów katyńskich, tom 2 [27]
Zabici w Katyniu, Indeks represjonowanych, tom XXI [30]
