Stanisław Tyczewski

Podporucznik piechoty rezerwy, syn Jana i Anny z domu Łukowiak, urodził się 4 listopada 1907 roku w Golejewie w powiecie rawickim. Absolwent Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 7 w Śremie z 1929 roku. Przeniesiony do rezerwy i przydzielony do 70. Pułku Piechoty w stopniu kaprala podchorążego. W latach 1931, 1932, 1934 i 1938 odbywał ćwiczenia. Mianowany podporucznikiem rezerwy ze starszeństwem w czerwcu 1933 roku. Podczas ćwiczeń rezerwy w 1938 roku był dowódcą plutonu karabinów maszynowych w ramach 55. Pułku Piechoty w Lesznie. Przynależny ewidencyjnie do Powiatowej Komendy Uzupełnień Jarocin. Zmobilizowany do Ośrodka Zapasowego 14. Dywizji Piechoty w Kutnie w końcu sierpnia 1939 roku. Oddziały zostały otoczone przez Armię Czerwoną pod Tarnogrodem 28 września. Rosjanie zwolnili szeregowców i zatrzymali oficerów.
W 1928 roku ukończył Państwowe Seminarium Nauczycielskie im. Stanisława Staszica w Rawiczu, gdzie uzyskał świadectwo dojrzałości i prawo nauczania w szkołach powszechnych. Był kierownikiem Szkoły Powszechnej w Jeżewie, gmina Borek w powiecie gostyńskim.

Żonaty z Anną, miał dwoje dzieci.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Stanisław Tyczewski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).