Stanisław Stefan Ślusarek

Dywizja Piechoty, w skład której wchodziły trzy pułki: 2. pułk piechoty (Sandomierz), pułk piechoty (Jarosław) i 4. pułk piechoty (Kielce), walczyła we wrześniu w składzie Armii „Łódź” jako jej odwód od Łasku (1 września) do Modlina (kapitulacja 28 września). Ośrodek zapasowy dywizji mieścił się w Jarosławiu i właśnie do niego skierowano Stanisława Ślusarka po mobilizacji 31 sierpnia. Zadaniem ośrodka była obrona Jarosławia i Radymna oraz przygotowanie obrony na wschodnim brzegu Sanu od Sieniawy do Radymna. 4 września batalion marszowy 3. pułku piechoty został skierowany do Pawłosiowa, odległego o 3 km na południowy zachód od Jarosławia, celem ubezpieczenia miasta od strony Pruchnika. W nocy z 8 na 9 września batalion powrócił nad
San i rano, we współpracy z innymi pododdziałami ośrodka, obsadził pozycje wzdłuż szosy do Oleszyc i Lubaczowa na wschodnim brzegu rzeki. 10 września około południa jednostki niemieckie podeszły pod Jarosław, ale ich natarcie zostało odparte i dopiero następnego dnia, po kilkugodzinnej walce, przełamały polską obronę i przekroczyły San. Wobec tego pododdziały ośrodka wycofywały się na północny-wschód, w kierunku Rudawy i Dzikowa, gdzie znajdował się punkt zborny.
Z zapisków ppor. Kamińskiego wynika, że batalion 3. pułku piechoty już 9 września przez Oleszyce, gdzie został ostrzelany przez bojówkę ukraińską, dostał się do Dzikowa; tutaj przenocowano. Jeden z pododdziałów ośrodka wycofał się 12 września z lasów pod Rudawą, w dniach 13-17 września maszerował lasami pod ciągłym naporem oddziałów niemieckich na północ, w kierunku Józefowa, lecz wobec beznadziejnej sytuacji został rozwiązany przez dowódcę; sprzęt zniszczono a żołnierze rozeszli się.
Batalion zapasowy 3. pułku piechoty wycofywał się 11 września z Rudawy w kierunku Oleszyc, Lubaczowa i Tomaszowa Lubelskiego i dalej na wschód. W Bełżcu z różnych grup żołnierzy ośrodka zorganizowano batalion zbiorowy, który wycofywał się w kierunku Rawy Ruskiej i dalej przez Mosty Wielki i Kamionkę Strumiłową do lasów w okolicy Brodów. 16 września wieczorem
batalion podzielony na dwie części wyruszył w kierunku Tarnopola. Jedna część przez Podkamień dotarła jedynie do Załoźców (25 km na południe od Brodów) i tutaj 18 września rano została otoczona przez oddziały sowieckie. Druga część, w której maszerował ppor. Kamiński, skierowała się na Złoczów i w tym samym dniu dostała się do niewoli sowieckiej.