Tadeusz Wacław Pluciński

Kapitan artylerii, syn Wacława i Kazimiery z domu Masłowskiej, urodził się 15 października 1893 roku w Węgorzewie w powiecie gnieźnieńskim. W latach 1914-1918 służył w armii niemieckiej. Od grudnia 1918 roku należał do Straży Ludowej w Stęszewie. W czasie powstania wielkopolskiego walczył w 10. Pułku Strzelców Wielkopolskich na froncie zachodnim pod Wolsztynem i Zbąszyniem oraz w sztabie pułku na odcinku zachodnim frontu północnego. W lipcu 1919 roku skierowany został na front ukraiński, a następnie na front litewsko-białoruski. Po wojnie służył w 68. Pułku Piechoty we Wrześni oraz w 17. Pułku Artylerii w Gnieźnie. Szkołę Młodszych Oficerów Artylerii w Toruniu ukończył w 1925 roku, a w 1930 roku pięciomiesięczny kurs dowódców dywizjonów w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Następnie służył w Centralnej Szkole Strzelań w Toruniu oraz jako dowódca 2. Dywizjonu Artylerii Konnej w Dubnej (od 1932 roku). Z dniem 15 sierpnia 1924 roku prezydent RP nadał mu stopień kapitana. We wrześniu 1939 roku otrzymał przydział do Ośrodka Zapasowego Artylerii Konnej nr 2 w Zamościu.
Odznaczony Krzyżem Walecznych dwukrotnie oraz Krzyżem Niepodległości.

Żonaty z Vlastimirą Marią z domu Laskowską, miał dwoje dzieci.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Tadeusz Wacław Pluciński został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).