Oficyna Wydawnicza ASP RYMSZA,
Gdynia 2001
Pisane miłością. Losy wdów katyńskich, tom 2 [27]
Wspomnienia o „matkach katyńskich” – to jest o żonach oficerów i policjantów, którzy po agresji Armii Czerwonej na Polskę 17 września 1939 roku zostali zagarnięci do sowieckich więzień i obozów specjalnych – zostały napisane przez ich córki i synów. Właśnie dlatego książka nosi tytuł „Pisane miłością”. Całość ma jednak nie tylko uczuciowy i nie tylko osobisty wymiar. Nasi Ojcowie zostali zamordowani na mocy decyzji Stalina z 5 marca 1940 roku w Katyniu, Twerze, Charkowie i innych, jeszcze nieznanych miejscach wiosną 1940 roku, ale ich rodziny – a zwłaszcza ich żony, bohaterki tej książki, czekały jeszcze długo, nie wiedząc, że są już wdowami (fragment wstępu).
CZYTAJ WIĘCEJ
Opis książki
Rodziny jeńców dwóch pozostałych obozów, o których nie było wieści od 1940 r., chciały wierzyć, że Katyń był odosobnionym miejscem kaźni. Wypieranie prawdy i złudna, ale niezachwiana nadzieja na szczęśliwy powrót bliskiego doprowadzała niejednokrotnie do zachowań nieracjonalnych i pozbawionych logicznych podstaw: „Co wieczór szykowała kolację i biegła na dworzec. Wracali ludzie wynędzniali, ale szczęśliwi, mówili: »Tak, znam takiego, przyjedzie jutro, pojutrze«. Następny wieczór był taki sam, kolejny też. […] Mama żyła tylko nadzieją, że Ojciec wróci. Znowu biegła na dworzec”.
Fragment książki