Piotr Piniński

Rotmistrz kawalerii, syn Aleksandra i Marii z Garbulewiczów Garbulińskich, urodził się 3 lutego 1902 roku w Kamieńcu Podolskim. Członek Polskiej Organizacji Wojskowej. W Wojsku Polskim od 1918 roku. Walczył w wojnie polsko-ukraińskiej (1918 – 1919), ranny. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1918-1921 w szeregach 1. Pułku Piechoty Legionów i 11. Pułku Ułanów, ranny. Ukończył Szkołę Podchorążych w Warszawie w 1922 roku i Oficerską Szkołę Kawalerii w Grudziądzu w 1925 roku. Mianowany podporucznikiem w 1925 roku. Służył w 19. Pułku Ułanów jako instruktor w Centrum Wyszkolenia Kawalerii oraz w 15. Pułku Ułanów. We wrześniu 1939 roku w Ośrodku Zapasowym Wielkopolskiej Brygady Kawalerii.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Srebrnym i Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę.
W tajnych organizacjach harcerskich od 1910 roku. Od 1 maja 1918 w Polskiej Organizacji Wojskowej, ps. Jan Sawa. Uprawiał sport konny, zdobywał liczne nagrody, m.in. dwukrotnie mistrz i dwukrotnie wicemistrz armii w „Militari” (zespołowo), należał do najlepszej w Polsce drużyny polo 15. Pułku Ułanów. Pisał też o sporcie konnym.

Żonaty z Lią z domu Heinzl, miał córkę Marię (1931) oraz dwóch synów Zbigniewa (1933) i Jerzego (1939).

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Piotr Piniński został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).