Wincenty Pietrykowski

Porucznik służby zdrowia rezerwy, syn Franciszka i Anastazji z domu Stefańskiej, urodził się 28 marca 1898 roku w Gorzycach w powiecie żnińskim. Młodszy brat Tadeusza Pietrykowskiego. Uczestniczył w powstaniu wielkopolskim, walcząc o oswobodzenie Kcyni razem z ojcem Franciszkiem i bratem Tadeuszem, a następnie w kompanii kcyńskiej na froncie północnym. Do Wojska Polskiego wstąpił w 1919 roku. Od lutego do 24 czerwca 1919 roku służył w Szpitalu Polowym w Kcyni. W 1921 roku został bezterminowo urlopowany w celu odbycia studiów. W 1938 roku odbył kurs w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego. We wrześniu 1939 roku został zmobilizowany do 504.Szpitala Polowego.
Chodził do szkoły w Kcyni, a następnie do gimnazjum w Nakle. Wraz z bratem należał do tajnego Towarzystwa Tomasza Zana. Studia medyczne rozpoczął we Wrocławiu, a ukończył we Lwowie w 1924 roku, uzyskując tytuł doktora nauk medycznych. Specjalizował się w otolaryngologii. Jako laryngolog pracował na stanowisku ordynatora Kliniki Usznej Spółki Brackiej w Rybniku od sierpnia 1927 roku. Działał w PCK i zainicjował budowę Ośrodka Zdrowia PCK w Rybniku, który ukończono w 1937 roku.

Żonaty z Janiną z domu Jankowską, miał syna Jerzego oraz dwie córki: Barbarę i Janinę.

Zmobilizowany pod koniec sierpnia 1939 roku do kadry 504. szpitala w Tarnopolu. Wzięty do niewoli przez Rosjan 17 września 1939 roku. Początkowo planował ucieczkę, ale potem próbował uwolnić się łącznie z bratem. Niestety, ostatecznie w listopadzie 1939 roku został osadzony w obozie w Starobielsku.
Rodzina otrzymała jedną kartkę na Boże Narodzenie.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Wincenty Pietrykowski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Upamiętniony na tablicach Kościańskiego Krzyża Wschodniego (2007), na Pomniku Katyńskim w Żninie (1993), wśród upamiętnionych na obelisku w Nakle nad Notecią (2010). Wspomniany jako powstaniec wielkopolski na tablicy katyńskiej w Kcyni.