Tadeusz Obrębowicz

Major kawalerii rezerwy, syn Józefa i Stanisławy z domu Waligórskiej, urodził się 4 października 1885 roku w Skórzewie w powiecie poznańskim. Ukończył pruską szkołę oficerską. W 1907 roku powołany do wojska. Podczas I wojny światowej służył w armii niemieckiej, walcząc najpierw na froncie wschodnim, a pod koniec wojny na zachodnim. W grudniu 1918 roku powróciwszy z frontu, zebrał w Skórzewie ochotników i zgłosił się do oddziału powstańczego w Dopiewie. Brał udział w zajęciu lotniska Ławica i w walkach pod Zbąszyniem. W powstaniu wielkopolskim służył w 10. Pułku Strzelców Wielkopolskich w latach 1918-1919, w 3. Pułku Ułanów w 1919 roku i w 17. Pułku Ułanów w latach 1919-1921 jako dowódca szwadronu i dywizjonu. Walczył między innymi na północnym froncie. Do rezerwy przeszedł 18 listopada 1921 roku. Ćwiczenia rezerwy odbywał w 17. Pułku Ułanów w latach 1923, 1924, 1925, 1927 i 1929. Majorem ze starszeństwem mianowany został 1 czerwca 1919 roku i wchodził w skład oficerskiej kadry Okręgu Korpusu VII Poznań.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz medalem „Za wojnę 1918-1921”.
Ukończył Królewskie Gimnazjum Humanistyczne Wiktorii Augusty w Poznaniu (obecnie im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu). Następnie studiował trzy semestry na politechnice w Niemczech. Praktykował w majątku ojca w Skórzewie. Po śmierci ojca w 1931 roku odszedł z wojska na własną prośbę i zajął się administrowaniem majętnością rodziców w Skórzewie. Po przejściu do rezerwy osiadł w 1934 roku Warszawie, gdzie pracował jako urzędnik w Dyrekcji Okręgowej Poczt i Telegrafów.
We wrześniu 1939 roku jako oficer rezerwy 17 Pułku Ułanów został powołany do wojska i skierowany do Ośrodka Zapasowego Wielkopolskiej Brygady Kawalerii w Kraśniku.

Kawaler.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień podpułkownika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Tadeusz Obrębowicz został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).