Jan Adam Meissner

Podpułkownik artylerii, syn Wojciecha i Kazimiery z domu Hundty, urodził się 26 marca 1893 roku w Poznaniu. Maturę uzyskał w Gimnazjum św. Marii Magdaleny w 1915 roku. Do wojska niemieckiego został powołany w 1914 roku. Walczył na froncie zachodnim. Po zakończeniu służby i powrocie do Poznania włączył się w przygotowanie powstania wielkopolskiego. Wstąpił do Polskiej Organizacji Zbrojnej Zaboru Pruskiego. Brał udział w zajęciu Poznania 27 grudnia 1918 roku. Zajmował się sprawami taboru, a później mobilizacyjnymi w Wydziale Organizacyjnym powstania.
W Wojsku Polskim od 1919 roku. 20 stycznia 1920 roku został szefem I Oddziału Sztabu 16. Dywizji Piechoty w Grudziądzu i z tą dywizją przeszedł całą kampanię w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie służył kolejno w 14. Pułku Artylerii Lekkiej w Poznaniu, w Departamencie Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych, w 7. Dywizjonie Artylerii Przeciwlotniczej, w 7. i w 2. Pułku Artylerii Ciężkiej. W latach 1936-1939 był zastępcą komendanta i dyrektorem nauk Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Autor Vademecum artylerzysty. Podczas kampanii wrześniowej był dowódcą odcinka obrony Włodzimierza. Awans na porucznika otrzymał 29 stycznia 1921 roku, na kapitana 29 maja 1922 roku, na majora w 1926 roku, a na podpułkownika w 1936 roku.
Odznaczony Krzyżem Walecznych, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Niepodległości oraz medalami pamiątkowymi.

Żonaty, miał dwoje dzieci.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień pułkownika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Jan Adam Meissner został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).