Józef Leja

Podporucznik piechoty rezerwy, syn Władysława i Katarzyny z domu Kotowskiej, urodził się 9 marca 1907 roku w Szklarce Myślniewskiej w województwie poznańskim. Absolwent Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 7 w Śremie z 1929 roku. Odbył ćwiczenia rezerwy w 56. Pułku Piechoty w latach 1931, 1934 i 1937 i w 60. Pułku Piechoty w 1938 roku jako dowódca plutonu. We wrześniu 1939 roku w Ośrodku Zapasowym 25. Dywizji Piechoty.
Absolwent seminarium nauczycielskiego w Ostrzeszowie. W latach 1929-1939 nauczyciel, a później kierownik Szkoły Powszechnej w Grudzielcu, powiecie pleszewskim. Dał się tam poznać jako dobry organizator i społecznik. W 1931 roku założył Młodzieżowy Związek Strzelecki – organizację, która oprócz wychowania obywatelskiego i przysposobienia wojskowego zajmowała się również działalnością oświatową, prowadząc amatorskie koło teatralne. W założonym Stowarzyszeniu Młodzieży Pozaszkolnej zapoznawał miejscową młodzież z historią Polski, realizując swoją myśl: „Żeby coś kochać, trzeba znać”.
W sierpniu 1939 zmobilizowany został do ośrodka zapasowego 25. Dywizji Piechoty w Kielcach. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. W liście napisanym w obozie jenieckim powiadamia rodzinę o miejscu swojego pobytu. Korespondencja z obozu nie zachowała się.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Józef Leja został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniony wśród upamiętnionych na tablicach Krzyża Katyńskiego w Krotoszynie (1991).