Jerzy Kazimierz Kwieciński

Major artylerii rezerwy, syn Jana i Anieli z domu Łyskowskiej, urodził się 2 października 1889 roku w Strzelnie w powiecie mogileńskim. W 1914 roku powołany do odbycia służby wojskowej w armii niemieckiej i wysłany na front zachodni do Francji, gdzie awansował najpierw na podporucznika, a potem w 1918 roku na porucznika. W czasie I wojny światowej walczył również na froncie rosyjskim w jednostkach artylerii. 1 listopada 1918 roku przyjechał do Inowrocławia i na polecenie Rady Ludowej zorganizował milicję bezpieczeństwa przekształconą w Straż Ludową, której został komendantem. Współtworzył Tajny Komitet Wojskowy. Po wybuchu powstania wielkopolskiego dowodził oddziałem powstańczym w wyzwoleniu Inowrocławia. Został jego pierwszym polskim komendantem. 18 stycznia 1919 roku został mianowany dowódcą odcinka zbąszyńskiego w II Grupie Zachodniej, a 10 lutego został dowódcą IX Okręgu Wojskowego. W 1919 roku pracował przy Misji Polskiej w Berlinie. 1 kwietnia 1920 roku mianowany na stopień majora w artylerii, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej. Przysługiwał mu wówczas tytuł „przydzielony do Sztabu Generalnego”. W 1920 roku, podczas wojny polsko-bolszewickiej został szefem sztabu 17. Dywizji Piechoty Wielkopolskiej, następnie 14. Dywizji Piechoty, a od 11 listopada 1921 roku został przeniesiony do rezerwy. W 1922 roku oficer rezerwy 14. Pułku Artylerii Polowej w Poznaniu, a w latach 1923-1924 oficer rezerwy 7. Pułku Artylerii Ciężkiej w Poznaniu. W 1934 roku, jako major pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań Miasto. Przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII. Powołany we wrześniu 1939 roku w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej.
Odznaczony Orderem Odrodzenia Polski, Krzyżem Niepodległości, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Walecznych dwukrotnie i Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
Świadectwo dojrzałości uzyskał w gimnazjum klasycznym w Inowrocławiu w 1919 roku. W czasie nauki należał do tajnego Towarzystwa Tomasza Zana. Odbył studia na uniwersytetach w Monachium i Strasburgu. Prawnik. Pracował jako urzędnik bankowy, ubezpieczeniowy. Aktywnie uczestniczył w różnych organizacjach kombatanckich.

Żonaty z Anną z domu Dubejka.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień podpułkownika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Jerzy Kazimierz Kwieciński został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).