Roman Kramer

Syn Stanisława i Anny z domu Krause, urodził się 28 kwietnia 1875 roku w Kaczlinie koło Sierakowa. Ukończył szkołę powszechną, a następnie wyuczył się zawodu piekarza. Przed 1900 rokiem wyjechał do Niemiec i pracował jako cukiernik w Berlinie. Zdobył tam uprawnienia mistrzowskie i założył cukiernię. Po zakończeniu I wojny światowej wrócił do Polski. 29 marca 1919 roku wstąpił ochotniczo do wojsk wielkopolskich. Przydzielony do prowiantury w Poznaniu, jako mistrz piekarski wypiekał chleb i szkolił żołnierzy w pieczeniu i obsłudze piekarni polowych. 26 listopada 1919 roku został zwolniony do rezerwy. Ochotniczo brał udział w III powstaniu śląskim. W okresie międzywojennym pracował jako piekarz w Gostyniu. Był członkiem Związku Weteranów Powstania Śląskiego.
Odznaczony Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości i Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.

Żonaty z Wincentą Metelską, miał dziesięcioro dzieci.

Aresztowany przez NKWD w grudniu 1939 roku (śledztwo wszczęto 25 grudnia 1939 roku), po donosie o ucieczce drugiego syna – Józefa – przez zieloną granicę do Rumunii. Osadzony w więzieniu w Borszczowie, skąd przewieziony został do więzienia w Tarnopolu. Oskarżony „jako pomocnik przy przekraczaniu granicy państwowej”. W marcu 1940 roku wywieziony w nieznanym kierunku.

Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa numer 064/3-073 z 1940 roku.

Roman Kramer został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).