Stanisław Julian Kozakiewicz

Komisarz Służby Granicznej, syn Karola Rudolfa i Walerii z domu Malec, urodził się 6 lutego 1891 roku w Tłumaczu. Uczęszczał do gimnazjum we Lwowie i do I Wyższej Szkoły Realnej w Krakowie, gdzie w 1911 roku uzyskał maturę. Następnie studiował leśnictwo na Akademii Rolniczej w Wiedniu, gdzie ukończył 6 semestrów. Od maja 1913 roku był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich w Wiedniu. 4 sierpnia 1914 roku wstąpił ochotniczo do armii austriackiej. Walczył na froncie wschodnim. 5 lipca 1915 roku dostał się do niewoli rosyjskiej. Przebywając w obozie jenieckim, w początkach 1917 roku zgłosił się do służby w 1. Dywizji Strzelców Polskich w Rosji. Zwolniony z obozu, od 10 lutego 1917 roku jako chorąży był zastępcą dowódcy kompanii w 1. Pułku Strzelców Polskich tej dywizji. Jesienią 1917 roku przejściowo aresztowany przez bolszewików, po odzyskaniu wolności został mianowany dowódcą kompanii w 6. Pułku Strzelców w składzie 2. Dywizji Strzelców I Korpusu Polskiego w Rosji i odkomenderowany do dyspozycji
Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego („Naczpolu”). Wziął udział w walkach z bolszewikami. Jeszcze w lutym 1918 roku odkomenderowany na Syberię, dotarł w sierpniu 1918 roku do Władywostoku i przejściowo służył w tamtejszych francuskich oddziałach interwencyjnych jako instruktor oddziału ochotniczego. Następnie odesłany do Armii Polskiej we Francji, gdzie dotarł 1 października 1918 roku. 28 listopada 1918 roku został przydzielony do Oddziału I (organizacyjnego) Dowództwa Armii Polskiej z jednoczesną nominacją na podporucznika. 31 maja 1919 roku przeniesiony do sztabu 3. Dywizji Strzelców jako referent defensywy; wraz z jednostką powrócił do kraju i uczestniczył w walkach na froncie galicyjskim. 30 października 1919 roku przeniesiony do dowództwa 5. Dywizji Piechoty, gdzie był referentem defensywy. Od lutego do kwietnia 1920 roku był oficerem łącznikowym Frontu Podolskiego przy władzach cywilnych Zarządu Cywilnego Ziem Wołynia i Frontu Podolskiego i w tym czasie awansował do stopnia porucznika. 15 kwietnia 1920 roku objął komendę stacji kontrolnej w Nowej Uszycy, przy 18. Dywizji Piechoty.
19 sierpnia 1920 roku zweryfikowany w stopniu kapitana piechoty, ze starszeństwem od 1 kwietnia 1920 roku. 2 października 1920 roku przydzielony do Oddziału II sztabu 6. Armii, a w październiku 1921 roku otrzymał przydział do 43. Pułku Piechoty i powrócił do służby liniowej, obejmując dowództwo jego 4. kompanii.
10 lutego 1922 roku zwolniony do rezerwy, osiadł w Kętach, gdzie został zatrudniony jako leśnik w Zarządzie Państwowym Dóbr Arcyksięcia Karola Stefana w Żywcu. 1 lutego 1929 roku został przyjęty do Straży Granicznej w stopniu podkomisarza. Służył kolejno w jednostkach: Inspektoracie Granicznym w Tczewie, w komisariacie w Borzyszkowach w ramach Pomorskiego Okręgu, Inspektoracie Granicznym Jasło w ramach Małopolskiego Okręgu i od 15 września 1937 roku jako kierownik w Komisariacie Krotoszyn w ramach Wielkopolskiego Okręgu Służby Granicznej. 1 kwietnia 1939 roku awansował do stopnia komisarza. 21 kwietnia 1939 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej, a 28 lipca 1939 roku przeniesiony w stan nieczynny.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Aresztowany przez NKWD w 1939 roku (najprawdopodobniej nocą 9/10 grudnia 1939 roku) we Lwowie, osadzony w więzieniu Brygidki. 27 kwietnia 1940 roku wywieziony do Kijowa i osadzony w więzieniu na Łukjanowce; 11 maja 1940 roku wywołany z celi.

Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa numer 055/4-078 z maja 1940 roku.

Stanisław Julian Kozakiewicz został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).