Stefan Jurek

Starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Stanisława i Marianny z domu Zawidzkiej, urodził się 29 listopada 1896 roku w Odolanowie w powiecie ostrowskim. W 1911 roku ukończył siedem klas szkoły ludowej, po czym pracował jako górnik w Westfalii. Podczas I wojny światowej służył w niemieckiej marynarce wojennej w latach 1915-1917, uzyskując stopień starszego marynarza. Reklamowany jesienią 1917 roku, wrócił do pracy w kopalni. Po zakończeniu wojny powrócił do kraju. Od 1 marca 1920 roku służył w Policji Państwowej jako prowizoryczny posterunkowy. Od 1 września 1920 roku służył na posterunku Policji Państwowej w Olesze. 19 sierpnia 1928 roku przeniesiony na posterunek Policji Państwowej Ottynia, na którym służył do wybuchu wojny. Ukończył kurs w Normalnej Szkole Fachowej dla Szeregowych w Sosnowcu w 1931 roku i 1 kwietnia 1934 roku awansował do stopnia starszego posterunkowego.
Odznaczony Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Żonaty z Teodozją z domu Maciejewską, miał syna Mariana oraz cztery córki: Irenę, Kunegundę, Janinę i Marię.

Aresztowany przez NKWD 26 września 1939 roku w Ottyni i osadzony w areszcie w Tłumaczu, skąd w listopadzie 1939 roku przewieziony do Stanisławowa.

Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa numer 067/2-093 z 1940 roku.

Stefan Jurek został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).