Stanisław Felisiak

Posterunkowy Policji Województwa Śląskiego, syn Wojciecha i Marianny z domu Piskorek, urodził się 15 kwietnia 1892 roku w Jutrosinie w powiecie rawickim. W 1906 roku ukończył osiem klas szkoły powszechnej w rodzinnej miejscowości. Podczas nauki brał udział w walce o szkołę polską. W 1909 roku wyjechał do Westfalii, gdzie pracował jako hutnik. W następnych latach był współorganizatorem i aktywnym działaczem polskich organizacji w Zagłębiu Ruhry, m.in. Towarzystwa Gimnastycznego Sokół i Towarzystwa Św. Jana w Witten. 15 października 1912 roku został powołany do obowiązkowej służby w armii niemieckiej i wcielony do 137. Pułku Piechoty. Po wybuchu I wojny światowej wraz ze swym pułkiem walczył w Belgii i Francji, a od stycznia 1915 roku w Rosji. 10 kwietnia 1915 roku dostał się do niewoli rosyjskiej. Osadzony w obozie jenieckim na Syberii, gdzie pozostał po rewolucji.
W kwietniu 1919 roku wstąpił do istniejących na Syberii oddziałów polskich. Służył w 5. Syberyjskim Pułku Artylerii Polowej, wchodzącym w skład 5. Dywizji Strzelców Polskich. Uczestniczył w walkach z bolszewikami i w marszu Dywizji w głąb Syberii; podczas kapitulacji Dywizji pod stacją Klukwiennaja (10 stycznia 1920 roku) dostał się do niewoli bolszewickiej, z której powrócił w styczniu 1922 roku. Przydzielony do baterii zapasowej 30. Pułku Artylerii Polowej, został 5 kwietnia 1922 roku zwolniony do rezerwy w stopniu kanoniera i powrócił do Jutrosina. Bezskutecznie starał się o przyjęcie do Policji Państwowej. Po niepowodzeniu tych usiłowań wyjechał w maju 1922 roku na Górny Śląsk i pracował w kopalniach Emma w Radlinie oraz Giesche w Nikiszowcu. 1 listopada 1923 roku został przyjęty do Policji Województwa Śląskiego jako posterunkowy i przez całe lata służył na posterunku w Giszowcu w powiecie katowickim.
Odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Mieczami Hallerowskimi i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Żonaty z Jadwigą z domu Pietrowską.

Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa nr 055/1-034 z maja 1940 roku.

Stanisław Felisiak został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).