Zygmunt Jerzy Dobrzański

Rotmistrz, syn Kazimierza i Apolonii z domu Pęczalskiej, urodził się 16 stycznia 1898 roku w Tomaszowie Lubelskim. Żołnierz Legionów, działacz Polskiej Organizacji Wojskowej w Radomiu. Dnia 10 listopada 1918 roku wcielony do 24 Pułku Piechoty, uczestnik wojny 1918-1921. W 1920 roku dowódca kompanii 3. Pułku Piechoty Legionów, w 1922 roku w Centrum Wyszkolenia Kawalerii. W 1928 roku przeniesiony do 15 Pułku Ułanów w Poznaniu. Od 1936 roku w Centrum Wyszkolenia Piechoty, następnie oficer zmobilizowany do 15. Pułku Ułanów. Następnie w Ośrodku Zapasowym Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Rotmistrzem mianowany 1 stycznia 1931 roku. W ramach służby 15 Pułku Ułanów brał udział w wojnie, w 1939 roku.
Odznaczony Medalem Niepodległości i Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
Mieszkał w Poznaniu.

Kawaler.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa bez numeru z 1 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 4-7 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Zygmunt Jerzy Dobrzański został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Upamiętniony na pomniku katyńskim Garbatka Letnisko (miejscowy cmentarz).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Zygmunta Jerzego Dobrzańskiego znaleziono 3 kartki pocztowe – nadawca A. Dobrzańska, Radom, Parbatka 101 (068).