Wacław Burchardt

Porucznik w stanie spoczynku, syn Wawrzyńca i Marii z domu Gołębiowskiej, urodził się 4 lutego 1886 roku w Środzie. W czasie I wojny światowej walczył w armii niemieckiej. Po zakończeniu wojny wrócił do Środy i zgłosił się do Straży Ludowej. Brał udział w przygotowaniach do powstania wielkopolskiego. Wstąpił do Wojska Polskiego 3 stycznia 1919 roku i w jego szeregach walczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 roku. Po wojnie służył w 17. Batalionie Celnym Wojskowej Służby Granicznej. Od 1924 roku służył w 7. Batalionie Korpusu Ochrony Pogranicza „Podświle”, a od 1931 roku w 85. Pułku Strzelców Wileńskich, gdzie był dowódcą 6. kompanii. Awans na porucznika otrzymał ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku. We wrześniu 1939 roku mieszkał w Podświlu w powiecie dziśnieńskim.
Odznaczony Krzyżem Walecznych, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym.

Żonaty, miał dwoje dzieci.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 054/2 z 5 maja 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 8-9 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Wacław Burchardt został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).