Teodor Bobowski

Podporucznik rezerwy, syn Stanisława i Marii z domu Berchiet, urodził się 22 października 1889 roku w Berlinie. Uczestnik I wojny światowej w armii niemieckiej w latach 1914-1918. Należał do konspiracji przedpowstaniowej w Wielkopolsce, był organizatorem (jeszcze przed powstaniem) brawurowej akcji wykradzenia Niemcom tajnej dokumentacji wojskowej, która trafiła potem w ręce aliantów. Od listopada 1918 roku w Polskiej Organizacji Wojskowej Zaboru Pruskiego. Uczestnik powstania wielkopolskiego i wojny polsko-bolszewickiej 1918-1920 w ramach 57. Pułku Piechoty. Tłumacz w misji angielskiej w czasie pobytu Ignacego Paderewskiego w Poznaniu. Zwolniony do rezerwy 31 grudnia 1921 roku. Otrzymał przydział mobilizacyjny do Okręgu Korpusu VII Poznań.
Odznaczony Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych, Odznaką Wojsk Wielkopolskich i Śląską Wstęgą Waleczności.
Handlowiec w Poznaniu, a następnie urzędnik w szpitalu w Smukale koło Bydgoszczy.

Żonaty z Zofią z domu Kraszewską, miał pięcioro dzieci; cztery córki: Urszulę, Teodorę, Irenę i Helenę oraz syna Stanisława.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 022/1 z 9 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 13-14 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Teodor Bobowski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Teodora Bobowskiego znaleziono dowód osobisty i świadectwo szczepienia w Kozielsku o numerze 1770 (01345).