Wacław Bielejewski

Podporucznik kawalerii w stanie spoczynku, syn Teofila i Józefy z domu Nowak, urodził się 25 września 1896 roku w Rosku w powiecie czarnkowskim. W latach 1915-1918 służył w armii niemieckiej i walczył na froncie rosyjskim. Od 7 stycznia 1919 roku walczył jako dowódca oddziału czarnkowskiego w powstaniu wielkopolskim. 8 stycznia zdobył ratusz w Czarnkowie. Od 13 stycznia 1919 roku służył w 1. Pułku Ułanów Wielkopolskich, a następnie w kwietniu 1919 roku został skierowany do intendentury Dowództwa Głównego. Następnie walczył od 13 stycznia 1920 roku na froncie pomorskim, a od 22 kwietnia na froncie ukraińskim. W połowie lipca został przeniesiony do I Batalionu Aeronautycznego i brał udział w walkach na froncie litewsko-białoruskim. Od 1 grudnia 1920 roku służył w 3. Batalionie Aeronautycznym w Toruniu. Mianowany podporucznikiem ze starszeństwem 1 czerwca 1919 roku. Od 1922 roku w rezerwie i przydzielony do 2. Pułku Szwoleżerów.
Pracował w Banku Rolniczym w Poznaniu.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Wacław Bielejewski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).