Adam Biedrzyński

Kapitan piechoty rezerwy, syn Marcina i Elżbiety z domu Szudzińskiej, urodził się 7 grudnia 1895 roku w Wągrowcu. Ukończył szkołę powszechną i osiem klas gimnazjum w Wągrowcu. W latach szkolnych należał do tajnego Towarzystwa Tomasza Zana. W 1915 roku zdał maturę i został powołany do wojska niemieckiego. Był sanitariuszem w niemieckich jednostkach wojskowych. Po zakończeniu wojny powrócił do Wągrowca, gdzie wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Przystąpił do powstania wielkopolskiego. Brał udział w rozbrajaniu niemieckiej załogi w Wągrowcu. Był organizatorem i dowódcą kompanii wągrowieckiej. 21 stycznia 1919 roku otrzymał nominację na stopień podporucznika. Walczył na odcinku chodzieskim. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został ranny 11 października 1920 roku pod Kojdanowem. Od 25 listopada 1920 roku służył w batalionie zapasowym 58. Pułku Piechoty jako dowódca kompanii ozdrowieńców. 25 listopada 1920 roku awansowany na stopień porucznika. W marcu 1921 roku urlopowany na studia. Wstąpił na Wydział Prawa Uniwersytetu Poznańskiego, studia przerwał we wrześniu 1922 roku. Podjął pracę w wydziale spisu ludności Głównego Urzędu Statystycznego w Warszawie. Od 1 maja 1924 roku był pracownikiem Oddziału II Sztabu Głównego, służąc na placówkach oficerskich krajowych i zagranicznych. W 1928 roku przeszedł do Straży Granicznej w stopniu komisarza. 1 lipca 1928 roku otrzymał nominację na oficera informacyjnego Inspektoratu Granicznego Służby Granicznej w Tczewie. Podczas akcji wywiadowczej na terenie Niemiec 30 maja 1930 roku został ciężko ranny i aresztowany, a następnie skazany na dziesięć lat ciężkiego więzienia. 18 maja 1932 roku wymieniony na niemieckich agentów zatrzymanych w Polsce. Od 24 sierpnia 1932 roku był oficerem informacyjnym w Wielkopolskim Inspektoracie Okręgowym Służby Granicznej. Był także od 1932 roku wiceprezesem Zarządu Głównego Związku Weteranów i Powstań Narodowych. Po zwolnieniu ze służby pracował jako Inspektor Izby Skarbowej w Kielcach. 19 marca 1939 roku został awansowany na stopień kapitana rezerwy ze starszeństwem z 19 marca 1939 roku.
Odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Niepodległości, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę” i niemieckim Żelaznym Krzyżem II klasy.

Żonaty z Zofią z domu Bunt.

Aresztowany przez NKWD jesienią 1939 roku we Lwowie i osadzony w miejscowym więzieniu.

Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa numer 055/3-43 z maja 1940 roku.