Józef Baranowski

Porucznik piechoty rezerwy, syn Piotra i Anny z domu Niżałowskiej, urodził się 23 września 1902 roku w Zimnej Wodzie w powiecie lwowskim. Będąc uczniem III klasy szkoły realnej we Lwowie, jako ochotnik brał udział w walkach z Ukraińcami. Dostał się do niewoli, z której zbiegł i dotarł do Krakowa. W obliczu zagrożenia sowieckiego 7 lipca 1920 roku wstąpił ponownie do wojska. Jako żołnierz 13. Pułku Piechoty brał udział w walkach na przedpolach Warszawy. We wrześniu 1920 roku został przeniesiony do dowództwa 5. Dywizji Piechoty, a miesiąc później zwolniony do rezerwy. Ukończył kurs w Centrum Wyszkolenia Łączności w 1930 roku. Podporucznikiem ze starszeństwem mianowany 1 lipca 1925 roku. Przydzielony do 70. Pułku Piechoty, w którym odbywał ćwiczenia jako dowódca kompanii. W 1939 roku wchodził w skład Ośrodka Zapasowego 14. Dywizji Piechoty.
Odznaczony Krzyżem Obrony Lwowa z Mieczami, Medalem Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.
Ukończył Państwowe Seminarium Nauczycielskie. Od 3 września 1930 roku był kierownikiem Szkoły Powszechnej w Sikorzynie w powiecie gostyńskim, a od 5 października 1932 roku w Łęce Wielkiej. Od września 1937 roku był kierownikiem placówki oświatowej w Piaskach. 12 lutego 1939 roku został wybrany na radnego do Gromadzkiej Rady Narodowej w Piaskach.

Żonaty z Heleną.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Józef Baranowski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).