Podporucznik piechoty rezerwy, syn Jana i Władysławy z domu Fisher, urodzony 14 września 1906 roku w Orlu Wielkim (Orle Młyn w parafii Biezdrowo) w powiecie międzychodzkim. W 1931 roku ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty w Jarocinie. Podczas ćwiczeń rezerwy był dowódcą plutonu. 1 stycznia 1933 roku otrzymał awans na podporucznika rezerwy ze starszeństwem oraz przydział do 58. Pułku Piechoty Wielkopolskiej.
Ukończył szkołę we Wróblewie, powiat Szamotoły (1912-1918). Gimnazjum rozpoczął w Szamotułach, potem przeniósł się do Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu, w którym zdał maturę w 1926 roku. W latach 1926-1929 studiował prawo na Uniwersytecie Poznańskim. Dalszą naukę, z zaliczeniem jednego roku ze studiów na Uniwersytecie Poznańskim, rozpoczął w 1934 roku w Wyższej Szkole Handlowej w Poznaniu. Po uzyskaniu dyplomu nauk handlowych w 1936 roku przeniósł się do Łucka. Początkowo pracował prawdopodobnie jako księgowy w jednym z zakładów przemysłowych w Hajnówce, potem w szkole w Smorgoniach (1937), a następnie aż do wybuchu II wojny światowej był profesorem języka polskiego w gimnazjum kupieckim w Łucku na Wołyniu.
Kawaler.
Latem 1939 roku przebywał u rodziny w Orlu-Młynie (powiat Międzychód), skąd wyjechał w ostatnich dniach sierpnia, aby zgłosić się w swojej jednostce wojskowej, chociaż nie dostał wezwania. W pierwszych miesiącach wojny rodzina otrzymała informację, że znalazł się w niewoli niemieckiej. W trakcie transportu wraz z grupą Polaków wyskoczył z pociągu w okolicach Radomia. Następnie w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Na początku 1940 roku rodzina otrzymała trzy kolejne kartki z obozu NKWD w Starobielsku. W listach informował, że „zima minęła, nie była ciężka”. Prosił o ciepłą odzież, pytał o rodzinę i prosił, aby młodsza siostra Melania nadal się uczyła. Kartki się nie zachowały, rodzina była wywieziona do Niemiec w 1941 roku.
Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Edward Urban został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Upamiętniony tabliczką w Katedrze Wojska Polskiego w Warszawie, tablicą w sąsiedztwie rodzinnego domu w Orlu Wielkim, w części wsi o nazwie Orle Młyn oraz w parafii Biezdrowo (2017).
Literatura:
Charków, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego [2]
Postanowienie nr 112-48-07 Prezydenta RP z dnia 5 października 2007 r. [19]