Kazimierz Wegenke

Podporucznik rezerwy, syn Bolesława i Marii z domu Mareckiej, urodził się 4 marca 1905 roku w Poznaniu. Ukończył kurs w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 7a w Jarocinie w 1932 roku. Należał do 59. Pułku Piechoty. Podporucznikiem ze starszeństwem mianowany 1 stycznia 1934 roku. Zmobilizowany do macierzystej jednostki, dostał rozkaz wymarszu na wschód. Z racji wykształcenia został służbowo przeniesiony do sądu wojskowego. W nieznanych okolicznościach dostał się we wrześniu 1939 do sowieckiej niewoli.
W 1923 roku ukończył Gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Poznańskiego z 1931 roku. W okresie międzywojennym asesor w sądach różnych miast Wielkopolski, m.in. pracował jako prawnik w Inowrocławiu. Zdał egzamin sędziowski. W lipcu 1939 roku dostał przydział do sądu grodzkiego w Kole.

Kawaler.
Kolega z wojska, któremu udało się uciec po aresztowaniu, potwierdził jego aresztowanie przez Rosjan we wrześniu 1939 roku. Siostra otrzymała list tuż po Bożym Narodzeniu 1939 roku – Kazimierz pisał z obozu Kozielsku, w obwodzie smoleńskim. Pisał, że żyje, ale skarżył się na zimo i głód. W liście prosił o ciepłe ubrania.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 014 z 4 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 9-11 kwietnia 1940 roku.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Kazimierz Wegenke został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Kazimierza Wegenke zostały odnalezione: karteczka z adresem, zaświadczenie szczepienia z Kozielska, notes z różnymi adresami oraz karta pocztowa z nadawcą „J. Damperska, Poznań, ul. Graniczna 15″ (08).