Podporucznik rezerwy, syn Władysława i Antoniny z domu Walczak, urodził się 30 września 1892 roku w Koninie. Wcielony do armii carskiej w 1913 roku walczył m.in. przeciw Turkom. Po rewolucji rosyjskiej w 1917 roku udało mu się przedostać na zachód. Od 1918 roku w 5. Polowej Dywizji Syberyjskiej. Służył w Wojsku Polskim. Następnie w niewoli rosyjskiej. W stopniu podporucznika zweryfikowany ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku. Przydzielony do 1. Pułku Łączności, potem przeniesiony do kadry Okręgu Korpusu VII. Powołany do wojska w 1939 roku, w nieustalonych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej na wschodzie Polski.
Odznaczony Krzyżem Walecznych i Srebrnym Krzyżem Zasługi.
Dyplomowany wynalazca w dziedzinie aparatury łączności wojskowej. Pracował w magistracie w Ratuszu w Kaliszu.
Żonaty.
Z obozu w Kozielsku żona otrzymała 1 lub 2 listy na przełomie 1939 / 1940 roku.
Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa bez numeru z 1 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 4-7 kwietnia 1940 roku.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Władysław Walczykiewicz został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Władysława Walczykiewicza zostały odnalezione: dowód osobisty oraz wizytówka (063).
Literatura:
Katyń, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego [1]
Kaliszanie – ofiary zbrodni katyńskiej [9]
Postanowienie nr 112-48-07 Prezydenta RP z dnia 5 października 2007 r. [19]
Zabici w Katyniu, Indeks represjonowanych, tom XXI [30]
