Tadeusz Meissner

Porucznik rezerwy, syn Wojciecha i Kazimiery, urodził się 14 grudnia 1899 roku w Poznaniu. Ukończył Szkołę Podchorążych w Poznaniu. W grudniu 1918 roku wstąpił w szeregi oddziałów powstańczych i brał udział w walkach z Niemcami. W marcu 1919 roku skierowany na front galicyjski. W lipcu 1919 roku powrócił do Poznania i ukończył kursy w Wielkopolskiej Szkole Podoficerów Piechoty w Biedrusku i w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych w Poznaniu. W 1920 roku w Wojsku Polskim służył w 2. Pułku Piechoty Legionów, później w 58. Pułku Piechoty. Podporucznikiem mianowany 1 listopada 1929 roku, a porucznikiem 1 kwietnia 1922 roku i przydzielony do Dywizjonu Taborów.
Ukończył gimnazjum Fryderyka Wilhelma w 1918 roku. Zamieszkał w Poznaniu. Pracował w Banku Cukrownictwa.

Żonaty z Janiną z domu Idźkowską, miał córkę Krystynę.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 029/4 z 13 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 16-19 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Tadeusz Meissner został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Tadeusza Meissnera (odczytany jako Maisner) znaleziono: karty pocztowe (01113).