Walenty Ludek

Starszy przodownik Policji Państwowej, syn Jana i Marii z domu Walińskiej, urodził się 13 stycznia 1890 roku w Szamotułach. Ukończył sześć klas szkoły powszechnej. W czasie I wojny światowej służył w armii niemieckiej. Był uczestnikiem powstania wielkopolskiego, brał udział w walkach w kompanii szamotulskiej na froncie północnym pod Wronkami, Krzyżem i Lubaszem. Wstąpił do Wojska Polskiego i walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Do policji przyjęty w 1922 roku. We wrześniu 1939 roku kierownik I Komisariatu Policji Państwowej w Poznaniu.
Odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Srebrnym Medalem „Za Długoletnią Służbę” i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.
Mieszkał w Poznaniu.

Żonaty z Apolonią, miał syna Walentego oraz pięć córek: Jadwigę, Walerię, Janinę, Władysławę i Zofię.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 037/3 z 20 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 22-25 kwietnia 1940 roku.

Pośmiertnie odznaczony medalem „Za udział w Wojnie Obronnej 1939” w 1996 roku oraz „Krzyżem za Dzielność” w 2009 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Walenty Ludek został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).