Walenty Lewicki

Major, syn Kazimierza i Marianny z domu Borowiak, urodził się 29 grudnia 1896 roku w Małych Jeziorach w powiecie Strzelno. W 1911 roku ukończył szkołę powszechną w rodzinnej wsi. W okresie nauki uczestniczył w pracach polskiego kółka samokształceniowego w Małych Jeziorach, brał też udział w strajku szkolnym. 25 listopada 1915 roku powołany do armii niemieckiej. Walczył na froncie zachodnim. Po zawieszeniu broni przyjechał do Inowrocławia, gdzie 6 stycznia 1919 roku zgłosił się do wojsk powstańczych. Ze względu na stan zdrowia został odesłany do domu i dopiero 8 marca 1919 roku został przyjęty do 3. Pułku Artylerii Polowej wojsk powstańczych. W jego szeregach jako obserwator i szef baterii brał udział w walkach na froncie wielkopolskim i później w wojnie polsko-bolszewickiej na froncie litewsko-białoruskim.
W 1921 roku złożył egzamin z zakresu sześciu klas gimnazjum. Ukończył Szkołę Podchorążych Artylerii w Poznaniu w 1921 roku, kurs jazdy konnej w Gnieźnie w 1923 roku, kurs oficerów łączności w Zegrzu w 1924 roku, kurs doskonalący oficerów artylerii w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu w 1934 roku i kurs oficerów sztabowych artylerii w Toruniu w 1938 roku. W latach 1921-1927 służył w 14. Pułku Artylerii Lekkiej, w latach 1928-1938 w 20. Pułku Artylerii Polowej i do wybuchu wojny w 22. Pułku Artylerii Lekkiej, w którym objął dowództwo 3. dywizjonu i funkcję tę pełnił także podczas kampanii wrześniowej. Awansował od stopnia podchorążego (10 grudnia 1921 roku), podporucznika artylerii (10 czerwca 1922 roku), porucznika (17 listopada 1923 roku), kapitana (1 stycznia 1931 roku) do stopnia majora (19 marca 1938 roku).
Odznaczony Krzyżem Walecznych, Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”. Podczas służby w armii niemieckiej otrzymał Żelazny Krzyż II klasy.

Żonaty z Barbarą z domu Śledzińską, miał syna.

Aresztowany 14 października 1939 roku we własnym mieszkaniu w Przemyślu i osadzony w miejscowym więzieniu, po czym przewieziony do więzienia we Lwowie.

Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa numer 055/4-026 z maja 1940 roku.

Walenty Lewicki został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).