Stanisław Kubiak

Kapitan piechoty rezerwy, syn Andrzeja i Marianny z domu Filipiak, urodził się 9 października 1894 roku w Mieszkowie w powiecie jarocińskim. Wcielony do armii niemieckiej. Po powrocie z I wojny światowej brał czynny udział w rozbrajaniu Niemców i opanowaniu koszar w Jarocinie oraz oswobodzeniu miasta Krotoszyna – brał udział w powstaniu wielkopolskim, a potem w III powstaniu śląskim. W 1919 roku walczył w wojnie polsko-bolszewickiej na froncie litewsko-białoruskim. Od 1922 roku w rezerwie. Ćwiczenia rezerwy odbył w 1. Pułku Łączności w latach 1928 i 1930. W 1938 roku został przydzielony do Okręgu Korpusu VII.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi i Medalem Niepodległości.
Uczestniczył w strajku szkolnym, w którym wytrwał mimo represji władz pruskich do końca. Z tego powodu miał trudności z przyjęciem do gimnazjum. Jako uczeń gimnazjum w Krotoszynie był członkiem Towarzystwa Tomasza Zana oraz prezesem koła niższego tego stowarzyszenia. Był czynnym członkiem drużyny wojskowej. Podczas nauki w Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu należał do najbardziej aktywnych członków drużyny wojskowej Towarzystwa Tomasza Zana. Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Poznańskiego z 1925 roku. Prowadził kancelarię adwokacką w Ostrowie Wielkopolskim.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Stanisław Kubiak został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).