Komisarz Policji Państwowej, syn Jana i Marii z domu Oltarzewskiej, urodził się 23 kwietnia 1890 roku w Zielątkowie w powiecie gnieźnieńskim. Ukończył siedem klas szkoły powszechnej w Gnieźnie. W 1901 roku brał udział w strajku szkolnym. Po ukończeniu nauki pracował jako praktykant kancelaryjny w biurach kancelarii adwokackich i notarialnych w Gnieźnie oraz Ostrowie Wielkopolskim. Należał do Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego Sokół w Krakowie. Odbył obowiązkową służbę w armii niemieckiej. W czasie I wojny światowej na froncie zachodnim. Walczył w powstaniu wielkopolskim o oswobodzenie w Ostrowie Wielkopolskim.
Od 2 lipca 1919 roku służył w Żandarmerii Krajowej. 1 lipca 1920 roku przyjęty do pracy w Policji Państwowej w stopniu komisarza. Pracował w Komendzie Okręgowej Policji Państwowej w Poznaniu, w Okręgowej Komisji Dyscyplinarnej, a następnie był wykładowcą w Okręgowej Szkole Policyjnej w Poznaniu. Był komendantem Policji Państwowej w Gnieźnie, Czarnkowie, Środzie Wielkopolskiej, Ostrowie Wielkopolskim, Lesznie, Przasnyszu, Tarnopolu, Kopyczyńcach, Bielsku Podlaskim i Inowrocławiu w 1939 roku.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości i Krzyżem Zasługi II klasy.
Żonaty z Zofią z domu Piątek, miał trzy córki: Urszulę, Wandę i Barbarę.
Po 03 września 1939 roku wycofywał się z całą policją województwa pomorskiego w kierunku południowo-wschodnim. Dotarł do Lwowa i tam się ukrywał. Został aresztowany przez NKWD w marcu 1940 roku i wkrótce rozstrzelany.
Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa numer 055/1-046 z maja 1940 roku.
Konstanty Kubasik został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Literatura: 5, 10, 23, 25
