Tadeusz Krokowski

Podporucznik rezerwy, syn Zygmunta i Eleonory z domu Kucharskiej, urodził się 4 września 1894 roku w Stanisławowie. W 1917 roku zmobilizowany i po pobycie w szkole podchorążych na Śląsku morawskim trafił w 1918 roku na front włoski. W październiku zwolniony ze służby. Podporucznikiem był od 1923 roku. W 1934 roku przebywał w Szkole Zbrojmistrzów w Warszawie na kursie doskonalenia; po nim został wcielony do 7. Oddziału Uzbrojenia w Poznaniu.
Odznaczony Brązowym Medalem „Za długoletnią służbę” i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.
Absolwent Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, chemik. W 1927 roku uzyskał tytuł doktora. Adiunkt w Katedrze Chemii Ogólnej Uniwersytetu Poznańskiego. Autor publikacji naukowych, ceniony nauczyciel i wychowawca wielu roczników studentów leśnictwa.

Żonaty z Eugenią z domu Dannhofer, miał dwie córki: Krystynę i Danutę oraz dwóch synów: Lesława i Ryszarda.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 036/2 z 16 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 20-22 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Tadeusz Krokowski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Tadeusza Krokowskiego zostały odnalezione: dyplom lekarza, legitymacja urzędnika państwowego, list, wizytówki, fotografię, różaniec oraz pierścionek prawdopodobnie z rubinem (03366).