Alfons Wojciech Konopiński

Porucznik rezerwy, syn Bronisława i Marii Wandy z domu Politowicz, urodził się 18 kwietnia 1905 roku w Wonieściu koło Starego Bojanowa w województwie poznańskim. Jako trzynastolatek zgłosił się do oddziału powstańczego i pełnił w nim funkcje pomocnicze. Uczestnik akcji plebiscytowej na Śląsku i Mazurach. W 1939 roku zmobilizowany do 7. Szpitala Okręgowego.
W latach 1914-1918 uczeń gimnazjum śremskiego wydalony za pracę w tajnym Towarzystwie Tomasza Zana. Absolwent Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu z 1926 roku. Słuchacz Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Poznańskiego, a od 1927 roku student Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Dyplom doktora medycyny uzyskał w 1929 roku. Miał prywatną praktykę lekarską w Poznaniu. Działacz niepodległościowy.

Żonaty z Marią Heleną z domu Głębocka.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 052/1 z 27 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 30 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Alfons Wojciech Konopiński został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Upamiętniony na tablicach przy Kościańskim Krzyżu Wschodnim (2007).