Zygmunt Kołowrocki

Podporucznik piechoty rezerwy, syn Jana i Karoliny z domu Gmińskiej, urodził się 30 lipca 1911 roku w Turzynku koło Raciążka w powiecie nieszawskim. Absolwent batalionu podchorążych rezerwy piechoty nr 5 z 1931 roku. Odbył ćwiczenia rezerwy w 63. Pułku Piechoty w 1934 roku, w 68. Pułku Piechoty w 1936 roku i w 55. Pułku Piechoty w 1938 roku, jako dowódca plutonu ciężkich karabinów maszynowych. Mianowany podporucznikiem ze starszeństwem 1 stycznia 1933 roku. We wrześniu 1939 roku w Ośrodku Zapasowym 14. Dywizji Piechoty.
W 1925 roku został przyjęty do Państwowego Seminarium Męskiego w Toruniu, a w 1930 roku uzyskał dyplom nauczyciela szkół powszechnych. Był nauczycielem w Zielonej Wsi koło Rawicza, a następnie od 1936 roku w Słupi Kapitulnej koło Rawicza.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Zygmunt Kołowrocki został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).