Józef Klinik

Starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Michała i Barbary z domu Mihiak, urodził się 21 lutego 1890 roku w Bułakowie w województwie poznańskim. Ukończył cztery klasy szkoły powszechnej. W I wojnie światowej walczył w armii niemieckiej. Od 16 listopada 1918 roku do 3 stycznia 1919 roku służył w Straży Ludowej w Pogorzeli. Uczestniczył w powstaniu wielkopolskim. Walczył na froncie południowo-zachodnim w bitwie o Rawicz pod Dąbrówką (5-6 lutego 1919 roku). W Wojsku Polskim walczył na froncie litewsko-białoruskim, a następnie na froncie litewskim.
Do policji zgłosił się 3 lutego 1921 roku od początku służąc w powiecie ostrowskim. Starszym posterunkowym został mianowany 1 lutego 1937 roku. We wrześniu 1939 roku pełnił służbę w komisariacie Policji Państwowej w Ostrowie Wielkopolskim.
Odznaczony Krzyżem Walecznych, Medalem Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Srebrnym Medalem „Za Długoletnią Służbę” i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Żonaty z Leokadią z domu Krzyżan, miał dwóch synów: Jana (1920) i Alfreda (1930).

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 050/2 z 27 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 29 kwietnia – 1 maja 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Józef Klinik został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).