Podporucznik rezerwy, syn Tomasza i Wiktorii z domu Sołeckiej, urodził się 17 lutego 1894 roku w Górczynie pod Poznaniem. Walczył w szeregach armii niemieckiej na froncie wschodnim i zachodnim podczas I wojny światowej. Powstaniec śląski i wielkopolski. W maju 1919 roku jako ochotnik wstąpił do 10. Pułku Strzelców Wielkopolskich, a w lipcu 1920 roku do Wojska Polskiego. Podporucznikiem mianowany ze starszeństwem od 1 lipca 1925 roku, przydzielony do 3. Pułku Lotniczego.
Ukończył poznańskie gimnazjum humanistyczne. Maturę uzyskał w Wiedniu. W 1915 roku rozpoczął studia prawnicze w Lipsku, a ukończył na Uniwersytecie Poznańskim w 1922 roku. Magister prawa. Adwokat prowadzący od 1925 roku własną kancelarię w Poznaniu. Wieloletni radny miejski, inicjator Targów Poznańskich.
Żonaty, miał dwie córki: Ludomirę i Bognę oraz syna Kazimierza.
Był ewakuowany razem z 3. pułkiem lotniczym na wschód, tam dostał się do niewoli sowieckiej, a następnie do obozu w Kozielsku, skąd rodzina otrzymała list z datą 20 listopada 1939 roku.
Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 032/3 z 14 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 16-19 kwietnia 1940 roku.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października
2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Kazimierz Frąckowiak został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Literatura: 1, 15, 17, 19, 30, 32
