Jan Firlej

Starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Jana i Marii, urodził się 23 marca 1886 roku w Saczkowie w powiecie kościańskim. Ukończył siedem klas szkoły powszechnej. W 1903 roku wyjechał do Westfalii, gdzie podjął pracę jako górnik. Po odbyciu w latach 1907-1909 obowiązkowej służby w armii niemieckiej powrócił do pracy w kopalni. Działał w lokalnych organizacjach polskich, m.in. w Zjednoczeniu Zawodowym Polskim, Towarzystwie Szkoły Ludowej i Towarzystwie Wyborczym. 5 sierpnia 1914 roku zmobilizowany został do wojska niemieckiego. Walczył we Francji, gdzie 12 września 1914 roku dostał się do niewoli angielskiej. Uwolniony po podpisaniu traktatu wersalskiego, 26 września 1919 roku powrócił do Polski i ponownie wyjechał do Westfalii, gdzie przebywała jego rodzina. Zwerbowany do służby policyjnej przez polskie biuro reemigracyjne, w początkach kwietnia 1920 roku powrócił na stałe do kraju. 13 maja 1920 roku został przy- jęty do Policji Państwowej jako posterunkowy na posterunek Policji Państwowej w Delatynie w powiecie Nadwórna, gdzie służył do wybuch wojny. Ukończył kurs przodowników w Okręgowej Szkole Policyjnej w Stanisławowie i awansował do stopnia starszego posterunkowego z dniem 1 lipca 1927 roku.
Odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Żonaty.

Po aresztowaniu przez NKWD więziony w Stanisławowie, skąd 18 kwietnia 1940 roku wywieziony do więzienia w Żytomierzu.

Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa nr 064/2-017 z 1940 roku.

Jan Firlej został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).