Kazimierz Bolesław Duczko
DANE PODSTAWOWE
Data i miejsce urodzenia: 5 maja 1900 rok Pabianice, województwo łódzkie
Stopień wojskowy (z 1.09.1939): podporucznik kawalerii rezerwy
Miejsce kaźni i pochówku: Charków
Podporucznik kawalerii rezerwy, syn Józefa i Franciszki, urodził się 5 maja 1900 roku w Pabianicach, powiat Łask. W Wojsku Polskim od 1919 roku w 13. Pułku Ułanów. Walczył w obronie Wilna i na innych polach bitewnych wojny polsko-bolszewickiej. Odbył ćwiczenia rezerwy w 8. Pułku Strzelców Konnych w 1935 roku, w 62. Pułku Piechoty i w 7. Pułku Strzelców Konnych. We wrześniu 1939 roku w Ośrodku Zapasowym Wielkopolskiej Brygady Kawalerii.
Absolwent gimnazjum im. J. Śniadeckiego w Pabianicach z 1923 roku. 26 grudnia 1931 roku uzyskał tytuł magistra na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego z zakresu chemii. W kwietniu 1932 roku rozpoczął pracę na Uniwersytecie Poznańskim. W 1935 roku uzyskał doktorat z nauk ścisłych i został adiunktem na Wydziale Farmacji.
Żonaty z Agnieszką z domu Piłat.
Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Władysław Kazimierz Drzewiecki został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniony na tablicy pamięci wielkopolskich farmaceutów w Poznaniu w kościele OO Dominikanów (2023).
Literatura:
Charków, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego [2]
Pamięci pracowników uczelni poznańskich – ofiar zbrodni katyńskiej [13]
Postanowienie nr 112-48-07 Prezydenta RP z dnia 5 października 2007 r. [19]
Poszukiwania
W sierpniu 1940 roku żona podporucznika – Agnieszka Duczko wysłała zapytanie do Czerwonego Krzyża z prośbą o informacje odnośnie miejsca pobytu męża, będącego w niewoli rosyjskiej. Wiedziała, że był w obozie w Starobielsku dzięki otrzymanemu telegramowi, ale kontakt zanikł.
źródło: https://www.cmjw.pl/ru/zbiory-cyfrowe/archiwalia,1,661,17958,karta.html
TABLICA FARMACEUTÓW WIELKOPOLSKICH
Ponad jedną trzecią farmaceutów wymienionych na tablicy stanowią ofiary zbrodni katyńskiej, a przecież to nie wszyscy. Brakuje nazwisk
Maksymiliana Elke (1901-1940), absolwenta poznańskich studiów farmaceutycznych w 1927 roku, a także Kazimierza Wysockiego (1892-1940), właściciela apteki w Opalenicy, który w 1939 roku został zmobilizowany do 7. Szpitala Okręgowego w Poznaniu. W Lesie
Katyńskim strzałem w potylicę Rosjanie zamordowali również Antoniego Majorowicza, właściciela Apteki im. Adama Mickiewicza przy ul. Mickiewicza w Poznaniu. W 1939 roku Julian Nietupski (1893-1940) był kierownikiem apteki 7. Szpitala Okręgowego Korpusu nr VIII w Poznaniu. Uczestniczył w kampanii wrześniowej i po jej zakończeniu znalazł się w niewoli sowieckiej. Zginął w Katyniu. Kilka dni później NKWD przyszło po jego żonę, dzieci i dalszych krewnych. Wszyscy zostali zesłani na Sybir. W siedzibie NKWD w Charkowie zginął Stefan Mroczkiewicz (1905-1940), który w 1931 roku ukończył studia farmaceutyczne na Uniwersytecie Poznańskim. Przez kilka lat pracował w Aptece „Pod Złotym Lwem” w Poznaniu, następnie uzyskał dyplom Oficerskiej Szkoły Sanitarnej i przeniósł się do Bydgoszczy, gdzie został kierownikiem Apteki Centralnej przy ul. Gdańskiej. Zmobilizowany do 7. Szpitala Okręgowego w Poznaniu, wraz z nim znalazł się na wschodzie Polski i trafił do obozu w Starobielsku. Został zastrzelony w siedzibie NKWD w Charkowie.
Polegli farmaceuci byli bardzo młodzi i kreatywni. Wielkopolska Okręgowa Izba Aptekarska i Oddział PTFarm w Poznaniu ze swoją Sekcją Historii Farmacji zatroszczyli się o zachowanie pamięci o nich i okolicznościową tablicą wpisały ich tragiczne losy w dzieje Poznania.
źródło: https://farmacjawielkopolska.pl/uploads/farmacja/21/PDF.pdf
Katyń…
ocalić od zapomnienia
Kazimierz Duczko otrzymał swój Dąb Pamięci w Lasku Katyńskim w Poznaniu przy ulicy Polskiej z inicjatywy Stowarzyszenia Katyń w Poznaniu.
Program edukacyjny „Katyń… ocalić od zapomnienia” został zainicjowany 13 kwietnia 2008 roku w czasie uroczystości upamiętnienia 30 Ofiar Zbrodni Katyńskiej na Cmentarzu Poległych w Radzyminie. Jest to idea zachowania pamięci o ofiarach NKWD z 1940 roku poprzez sadzenie imiennych Dębów Pamięci.
