Antoni Busz

Starszy posterunkowy Policji Województwa Śląskiego, syn Ludwika i Elżbiety z domu Koncewicz, urodził się
10 maja 1897 roku w Magdalence w powiecie gostyńskim. Ukończył cztery klasy szkoły powszechnej. Następnie pracował jako górnik. Powołany do armii 2 czerwca 1917 roku, walczył na froncie zachodnim. Od 27 stycznia 1919 roku do 13 lipca 1921 roku służył w Armii Hallera we Francji w 2. Pułku Artylerii. Po przetransportowaniu do Polski walczył na froncie ukraińskim i wołyńskim. Od 16 grudnia 1921 roku w Policji Państwowej. Brał udział w powstaniu śląskim.
W Policji Województwa Śląskiego od 1 października 1924 roku. Służył w Oddziale Konnym Komendy Rezerwy w Katowicach, w powiecie katowickim, następnie na Posterunku Konnym Siemianowice i w Królewskiej Hucie, po czym w III Komisariacie Policji Państwowej w Chorzowie i w powiecie pszczyńskim, od 29 grudnia 1936 roku jako zastępca komendanta posterunku Policji Państwowej Łaziska Średnie. 23 grudnia 1938 roku został mianowany komendantem posterunku Policji Państwowej Wisła Wielka w powiecie pszczyńskim.
Odznaczony Krzyżem Walecznych i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

Żonaty z Wiktorią z domu Toporowicz, miał córkę Eugenię.

We wrześniu 1939 roku autonomiczna Policja Województwa Śląskiego wycofała się ze Śląska w kierunku Opatowa, część dotarła do Kielc, miała zebrać się w Golędzinowie i zorganizować zwarte oddziały podporządkowane komendantowi Warszawy, dlatego niektóre oddziały maszerowały w stronę Kozienic i Warszawy, ale większość skierowała się do Lublina i dalej do szkoły policyjnej w Mostach Wielkich koło Żółkwi. Tutaj znajdowała się stacja zborna policji. 12 września nadszedł rozkaz wycofania się do Tarnopola, tutaj przybyła też komenda policji śląskiej. 18 września rano, po wkroczeniu do Tarnopola oddziałów Armii Czerwonej, nastąpiło rozbrojenie zgrupowania zbornego policyjnego, liczącego wówczas około 700 funkcjonariuszy. Wszyscy dostali się do niewoli i zostali przetransportowani do obozu NKWD w Ostaszkowie.
Marian Buczkowski (zwolniony z obozu w Ostaszkowie i przekazany Niemcom 1 grudnia 1939 roku w Brześciu nad Bugiem) w liście do Wiktorii Buszowej, datowanym na 26 czerwca 1940 roku, pisał, że do 20 listopada 1939 roku przebywał wraz z Antonim Buszem w obozie na wyspie w Ostaszkowie. Rodzina Busza nie otrzymała od niego żadnej wiadomości.

Osadzony w obozie NKWD w Ostaszkowie. Zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 030/1 z 14 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 17-21 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Antoni Busz został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Na cmentarzu w Pępowie znajduje się pomnik z tablicą upamiętniającą 5 ofiar NKWD związanych z ziemią pępowską – wśród nich wymieniony jest Antoni Busz (1990/2018).