Andrzej Budziak

Starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Piotra i Małgorzaty z domu Nawrot, urodził się 20 listopada
1895 roku w Melanowie w powiecie rawickim. Ukończył czteroklasową szkołę ludową w Dłoni. W 1915 roku powołany do wojska niemieckiego, walczył na froncie francuskim do końca wojny. 2 maja 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego i został wcielony do 3. Pułku Wojsk Kolejowych. 15 lipca 1920 roku zdemobilizowany. 3 lipca 1920 roku przyjęty został do Policji Państwowej okręgu lwowskiego i przydzielony na posterunek Policji Państwowej w Niebyłowie. Po zakończeniu wojny skierowany do województwa stanisławowskiego, powiatu Kałusz na posterunek Policji Państwowej Kałusz, skąd 15 listopada 1921 roku przeniesiono go na posterunek Policji Państwowej w Wojniłowie, gdzie służył do wybuchu wojny. W kwietniu 1923 roku stabilizowany w stopniu posterunkowego, a 1 lutego 1935 roku awansował do stopnia starszego posterunkowego.
Odznaczony Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

Żonaty ze Stanisławą z domu Przeszoł, miał syna Franciszka.

Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa numer 042-300 z kwietnia 1940 roku.

Andrzej Budziak został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).