Zbigniew Brodniewicz

Przodownik Policji Państwowej, syn Nikodema (stolarza) i Bronisławy, urodził się 28 października 1885 roku w Chrustowie koło Popówka w województwie poznańskim. Ukończył cztery klasy szkoły powszechnej. W czasie I wojny światowej był w armii niemieckiej. W 1916 r. odniósł rany na froncie. Brał udział w powstaniu wielkopolskim. Służył w Kompanii Obornickiej pod komendą sierżanta Seweryna Skrzetuskiego. W policji od 1919 roku.
Służbę pełnił w województwie poznańskim m.in. w 1937 roku jako komendant posterunku Policji Państwowej w Mieścisku w powiecie wągrowieckim. Od października 1938 roku do września 1939 roku komendant posterunku Policji Państwowej w Miasteczku Krajeńskim w powiecie wyrzyskim.
Odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi oraz Medalem Niepodległości.

Żonaty ze Stanisławą, miał trzy córki: Halinę, Irenę i Bolesławę.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa z 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 5-6 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Zbigniew Brodniewicz został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).