Józef Biniaś

Podkomisarz Policji Państwowej, syn Wojciecha i Teofili z domu Muchajer, urodził się 23 stycznia 1888 roku w Rozbitku w powiecie międzychodzkim. Do szkoły ludowej 5-klasowej w Kurnatowicach uczęszczał w latach 1894-1902. Wówczas już podczas wizytacji sprzeciwił się inspektorowi szkolnemu, odmawiając odpowiedzi w języku niemieckim, za co został przez niego dotkliwie pobity i pokaleczony do krwi. Po ukończeniu szkoły zajmował się wraz z rodzicami gospodarstwem. W 1910 r. powołany został do odbycia służby wojskowej w armii pruskiej, gdzie uzyskał przydział do 3 Pułku Artylerii Polowej. Po odbyciu 2 letniej służby pozostał w wojsku i skierowany został do szkoły średniej w Brandenburgu. Walczył w I wojnie światowej na froncie zachodnim. Po powrocie do domu włączył się w przygotowanie powstania wielkopolskiego. Wstąpił do Wojska Polskiego 1 stycznia 1919 roku. Jako dowódca kompanii pniewskiej walczył na froncie zachodnim w walkach pod Międzychodem, Kolnem i Łomnicą. W latach 1919-1920 w szeregach 7. Pułku Strzelców Wielkopolskich walczył na froncie ukraińskim, a następnie litewsko-białoruskim. Po wojnie służył w 61. Pułku Piechoty w Bydgoszczy w stopniu porucznika rezerwy. 17 czerwca 1922 roku przeniesiony do rezerwy. Do służby w policji przeszedł 5 grudnia 1922 roku. Służył jako zastępca komendanta powiatu Policji Państwowej w Działdowie w 1924 roku, kierownik II Komisariatu Policji Państwowej Policji Państwowej w Toruniu w 1928 roku, Komendy Powiatowej Policji Państwowej w Wąbrzeźnie w 1929 roku i w Kamionce Strumiłowej. Z województwa tarnopolskiego 24 czerwca 1938 roku przeniesiony został do Komendy Powiatowej i Miejskiej Policji Państwowej w Bydgoszczy, a od 15 grudnia 1938 roku pełnił funkcję kierownika IV Komisariatu Policji Państwowej. W ramach swych licznych działań podjął skuteczną walkę z antypolską agitacją, dywersją i sabotażem, prowadzonymi przez mniejszość niemiecką wykazującą sympatie nazistowskie. Podkomisarzem mianowany został 1 lipca 1929 roku.
W związku z powszechną mobilizacją, 1 września 1939 roku powołany został do pełnienia służby wojskowej i odkomenderowany do przeprowadzenia ewakuacji aresztowanych dywersantów niemieckich z Bydgoszczy. Wraz z eskortowanym konwojem dotarł do Brześcia, a później w okolice Równego. Po 17 września 1939 roku aresztowany przez sowieckie władze okupacyjne, został osadzony w obozie jeńców wojennych w Ostaszkowie.
Odznaczony Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych, Medalem Niepodległości, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Żonaty od 5 czerwca 1923 roku z Otylią Gruźlewską (1897-1985), mieli 4 dzieci: Irenę, Janinę, Henrykę i Medarda (ur. 1927) – zmarł w dzieciństwie.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 05/1 z 5 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 8-9 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień komisarza Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Józef Biniaś został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Imię Józefa Biniasia zostało również upamiętnione na Pomniku Polskiego Państwa Podziemnego w Poznaniu oraz na dwóch pomnikach w Międzychodzie: Poległych za Ojczyznę w latach 1939-1956 i Powstańców Wielkopolskich. Ponadto jego wybitne dokonania życiowe jako wzorowego żołnierza i oficera policji oraz wierność do końca przyjętemu rozkazowi stały się powodem powołania go na Patrona Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu.