Leon Bąk

Starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Andrzeja i Katarzyny z domu Friske, urodził się 1 sierpnia 1902 roku w Wągrowcu. W latach 1909-1916 uczęszczał do sześcioklasowej szkoły ludowej w Wągrowcu. Po ukończeniu szkoły pracował jako robotnik, a następnie w pruskich kolejach państwowych. Wziął udział w powstaniu wielkopolskim, służąc ochotniczo w 4. Pułku Strzelców Wielkopolskich i walcząc na froncie niemieckim. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 roku. Ranny 16 lipca 1920 roku pod Grodnem. Po wyleczeniu przeniesiony do 61. Pułku Piechoty. 30 listopada 1920 roku został bezterminowo urlopowany.
Powrócił do kolejnictwa, pracując jako palacz kolejowy w Polskich Kolejach Państwowych. W latach 1923-1924 odbył obowiązkową służbę wojskową, awansując do stopnia starszego szeregowego. 1 sierpnia 1925 roku przyjęty został do Policji Państwowej województwa poznańskiego. Służbę pełnił kolejno w II Komisariacie w Poznaniu, na posterunkach w Pobiedziskach i Puszczykowie oraz w III Komisariacie Miasta Poznania. Następnie przeniesiony został do Policji Państwowej Warszawy i pełnił służbę w X Komisariacie oraz VIII Komisariacie. 12 listopada 1930 roku przydzielony został do Komisariatu w Gdyni, gdzie pełnił służbę na posterunkach Gdynia-Chylonia, Gdynia Kamienna Góra, w I i III Komisariacie w Gdyni. 1 lutego 1937 roku awansował na starszego posterunkowego. Od 17 marca 1937 roku do wybuchu wojny służył na posterunku Policji Państwowej Wałdowo w powiecie sępolskim.
Odznaczony Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

Żonaty z Ludwiką z domu Urbaniak, miał dwóch synów: Andrzeja i Eugeniusza.

Więziony w Równem. 28 marca 1940 roku wywieziony do Kijowa.

Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa nr 042- 54 z kwietnia 1940 roku.