Zbigniew Antonowicz

Kapitan saperów rezerwy, syn Michała i Zofii z domu Kucharskiej, urodził się 14 listopada 1894 roku w Kaliszu. Młodszy brat Teodora Oresta Antonowicza. Wcielony w 1915 roku do Legionu Puławskiego. Podczas walk Legionu 7 sierpnia 1915 roku pod Nurowem został wysłany jako łącznik do dowódcy batalionu z prośbą o pomoc. W celu wykonania zadania przebiegł przez teren silnie ostrzeliwany przez niemiecką artylerię i karabiny maszynowe. Dotarł do dowództwa Legionu, mimo że został ranny w głowę i utracił oko. Za ten czyn został odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy. Do Polski powrócił w sierpniu 1918 roku i wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej, a następnie do Pułku Ziemi Kaliskiej (późniejszy 29. Pułk Strzelców Kaniowskich). Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1918-1921. Pracował w Intendenturze Dowództwa Okręgu Korpusu IV Łódź jako urzędnik wojskowy. Po zakończeniu wojny przeniesiony do Szefostwa Inżynierii i Saperów Dowództwa Okręgu Korpusu Łódź. Odbył kurs doskonalenia oficerów. W 1926 roku odkomenderowany na stanowisko dowódcy plutonu, a następnie adiutanta pułku w 2. Pułku Saperów. Przeniesiony do Samodzielnego Referatu Informacyjnego OK I w Warszawie (1931-1935). W 1935 roku powrócił do 2. Pułku Saperów. Ze względu na zły stan zdrowia, w 1938 roku skierowany do rezerwy. Otrzymał przydział do I Okręgu Korpusu. Zmobilizowany uczestniczył w ewakuacji zakładów w których pracował, potem dołączył do macierzystej jednostki korpusu saperów kaniowskich w Puławach, kończąc szlak bojowy pod Dubnem. Tam dostał się do niewoli sowieckiej.

Odznaczony ponadto Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Niepodległości, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości i Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.

Od 1904 roku uczęszczał do gimnazjum rządowego. Po strajku szkolnym w 1905 roku kontynuował naukę w domu, a w latach 1909-1914 w Szkole Realnej w Kaliszu, gdzie przez 2 lata był członkiem tajnego kółka „Samokształcenia” wraz z gronem kolegów z klasy. Od 1914 roku uczył się na Politechnice Moskiewskiej, przerwane wcieleniem do Legionu Pułaskiego. Pod koniec grudnia 1916 roku ponownie podjął naukę.
Po przejściu do rezerwy ze względu na pogarszający się stan zdrowia w latach 1938-1939 pełnił funkcję wicedyrektora Państwowego Zakładu Inżynierii w Modlinie. Mieszkał w Nowym Dworze Mazowieckim.

Żonaty z Bronisławą z domu Starzyńską, miał córkę Annę (1919) oraz dwóch synów: Witolda (1922) i Zbigniewa (1927).

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa bez numeru z 2 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 4-7 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Pamięci Zbigniewa Antonowicza poświęcono tablicę w katedrze polowej WP w Warszawie. Wymieniony na tablicach pamiątkowych w kościele pw. Matki Bożej Różańcowej i na zbiorowej mogile na cmentarzu parafialnym przy ul. Piaskowej w Puławach.

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy nie rozpoznanym ciele Zbigniewa Antonowicza zostały odnalezione: list z dnia 23.I.1940 roku „Zbichurka najdroższy! Nareszcie z listu do proboszcza mamy trochę wiadomości o Tobie”, dalej w treści „Mieszkamy w Nowym Dworze w dawnym mieszkaniu Kuberów nad piekarnią ul. Przyrynek 9 m. 10. Podpisała: Gromadka”, Bronka, Hania, Witek, Zbyszek” oraz modlitewnik z notatkami (02284). Zbigniew Antonowicz został zidentyfikowany (w latach 80-tych XX wieku) na podstawie informacji od rodziny – dzięki fragmentom listu znalezionego w mundurze.